Mein Geist hat sich verwildet

Anónimo (s. XIV final)

Mein Geist hat sich verwildet

Min geyst hat sich verwildet

Min geyst hat sich verwildet
us allem underscheyd :
do ston ich unverbildet
in miner istikeyt.
ich mag mich nút gebinden
in keyn anderheyt :
fry und fry durchgangen,
do bin ich inn erhangen,
ich kan nút anders leben.
min sinne hant sich vergangen,
min vernunft mag es küm erlangen,
wenn der do inne swebet.
vor fröden wil ich wütten :
der mich der fröden wendet,
fúr wor der wil mich toͤten.
min hertz wil us mir selber.
in freyheyt fry müs ich leben :
dz sulent ir mir vergeben.

Wolten ir es eben schöwen
in blosser istikeyt!
ir welt als eyn anders ;
do sint jir an betrogen.
und wellent ir mirs nit glöben,
ich wil üch dz geloben,
us úch wirt keyn anders
denn dz do ewig wz.

ach wolten jr es recht schowen,
wz do lit verborgen
in der h. drivaltikeyt!
sorg aller zitlicher dingen
wil ich mich verwegen :
[aller ding] zumol des wil ich leben
in eyner fryen stille
und in allen dingen unbeweglich ;
dz hat got mir gegeben
sunder und unverborgenlich.
Mich enrůch wz yederman sprech,
.m. so gar tumplich.
.x. o du edels selges leben,
wer o ballen dingen so hoch leret sweben
und der sich on underlos vereynet an im,
doch der mus vor nemen
mengen bittren stos
von den creaturen :
sú úbent in an underlos,
und dor zuͤ die leydige natur.
o wol uf, sele min,
wir müssen bliben unvermischet.
natúrlich us nye creatur gegangen ist
noch kuͤnt nycht wider in
in ir selben icht :
do von kan ich nycht vinden
keyn geschaffenheyt ;
mir ist och vergangen
zit und ewikeyt,
wan ich bin bestandedn
gar in eynikeyt.

Ed. Karl Bartsch

Mi espíritu se ha asilvestrado

Mi espíritu se ha asilvestrado
de todas las distinciones:
y así permanezco indómito
en mi esencia.
No puedo atarme
a ninguna atadura:
he atravesado completamente libre,
estoy suspendido en este pasar,
no puedo vivir de otra manera.

Mis sentidos han pasado de mí,
mi razón apenas puede comprenderlo,
cuando Él flota ahí dentro,
quiero enfurecer de alegría:
quienquiera que me aparte de estos goces,
ciertamente, me trae la muerte.
Mi corazón quiere salir de mí mismo.
Debo vivir en libertad:
Debéis concederme esto.

¡Si tan solo pudiéramos finalmente verlo
en su pura esencia!
Siempre deseáis algo más;
así, siempre sois engañados.
Y si no queréis creerme,
quiero prometeros
que de vosotros no puede surgir otra cosa
que lo que ha sido eterno.

Si contemplamos correctamente
lo que está escondido allí
en la santa Trinidad.
De las preocupaciones de todo lo temporal
quiero retirarme:
vivir para todas las cosas a la vez
en una quietud libre
e inamovible en todas las cosas;
esto Dios me lo ha concedido,
especialmente y de manera manifiesta.
No me importa lo que cualquiera diga al respecto,
sí, incluso tonterías.
Cristo, oh noble y dichosa vida,
quien ha aprendido a flotar tan alto sobre todas las cosas
y a unirse a Él sin cesar,
debe soportar muchos golpes amargos
de sus semejantes:
lo atacan sin cesar,
y a esto se suma su propia naturaleza molesta.
Oh, sal, mi alma,
debemos permanecer sin mezclar.
Por supuesto, donde la criatura ha salido,
ya no puede regresar
a su propia nada.
Y así ya no puedo encontrar
nada creado dentro de mí;
también ha pasado para mí el apego al tiempo y a la eternidad,
porque permanezco
en la Unidad.

Alois M. Haas recita el poema

Mein Geist hat sich verwildet. Supposé, 2023.

 

Versión en alemán moderno

Preparada por Brigitte Knipp (2025)

Acceder

Fuentes


 

Bartsch, Karl. Beiträge zur Quellenkunde der altdeutschen Literatur. Strassburg: Karl J. Trübner (De Gruyter Reprint 2019), 1886.